Barnaba

4c6b7f8e771080fd71ea3c2e14f124e02

Barnaba urodził się na Cyprze w żydowskiej rodzinie w pokoleniu Lewiego. Właściwe miał na imię Józef, przydomek Barnaba nadali mu Apostołowie: „Józef, nazwany przez Apostołów Barnabas, to znaczy Syn Pocieszenia, lewita rodem z Cypru, sprzedał ziemię, którą posiadał, a pieniądze przyniósł i złożył u stóp Apostołów.” (Dz 4, 36-37)

O tym, że cieszył się wśród nich dużym uznaniem świadczy fakt, że to dopiero za jego wstawiennictwem Apostołowie uwierzyli w nawrócenie św. Pawła: „Kiedy [Paweł] przybył do Jeruzalem, próbował przyłączyć się do uczniów, lecz wszyscy bali się go, nie wierząc, że jest uczniem. Dopiero Barnaba przygarnął go i zaprowadził do Apostołów, i opowiedział im, jak w drodze [Szaweł] ujrzał Pana, który przemówił do niego, i z jaką siłą przekonania występował w Damaszku w imię Jezusa.” (Dz 9, 26-27)

Kiedy do uszu Kościoła w Jerozolimie dotarła wieść o licznych nawróceniach w Antiochii, wysłano tam właśnie Barnabę: „Gdy on przybył i zobaczył działania łaski Bożej, ucieszył się i zachęcał, aby całym sercem wytrwali przy Panu; był bowiem człowiekiem dobrym i pełnym Ducha Świętego i wiary. Pozyskano wtedy wielką rzeszę dla Pana. Udał się też do Tarsu, aby odszukać Szawła. A kiedy go znalazł, przyprowadził do Antiochii i przez cały rok pracowali razem w Kościele, nauczając wielką rzeszę ludzi. W Antiochii też po raz pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami.” (Dz 11,21b-26)

Razem ze św. Pawłem Barnaba udał się w pierwszą podróż misyjną na Cypr, a stamtąd do Azji Mniejszej. Na Cyprze przyczynili się do nawrócenia namiestnika wyspy, Sergiusza Pawła. W Perge i Ikonium przemawiali tak, że wielka liczba Żydów i pogan uwierzyła. W Listrze uzdrowili człowieka chromego: „Na widok tego, co uczynił Paweł, tłumy zaczęły wołać po likaońsku: „Bogowie przybrali postać ludzi i zstąpili do nas!”. Barnabę nazwali Zeusem, a Pawła Hermesem, gdyż głównie on przemawiał. A kapłan Zeusa, który miał świątynię przed miastem, przywiódł przed bramy woły i przyniósł wieńce, i chciał z tłumem złożyć [im] ofiarę. Na wieść o tym Apostołowie Barnaba i Paweł rozdarli szaty i rzucili się w tłum, krzycząc: „Ludzie, co wy robicie! My także jesteśmy ludźmi, podobnie jak wy podlegamy cierpieniom. Nauczamy was, abyście odwrócili się od tych marności do Boga żywego!” (Dz 14, 11-15)
Zawiedziony tłum od entuzjazmu przeszedł do wściekłości. Podburzeni przez Żydów z Ikonium poganie omal nie pozbawili Apostołów życia.

Kiedy doszło do niemałych sporów co do kierunku działania wobec nawróconych pogan, Barnaba z Pawłem udali się do gminy jerozolimskiej: „Kiedy przybyli do Jeruzalem, zostali przyjęci przez Kościół, Apostołów i starszych. Opowiedzieli też, jak wielkich rzeczy Bóg przez nich dokonał. Lecz niektórzy nawróceni ze stronnictwa faryzeuszów oświadczyli: „Trzeba ich [pogan] obrzezać i zobowiązać do przestrzegania Prawa Mojżeszowego. Zebrali się więc Apostołowie i starsi, aby rozpatrzyć tę sprawę (…) a potem słuchali opowiadania Barnaby i Pawła o tym, jak wielkich cudów i znaków dokonał Bóg przez nich wśród pogan.” (Dz 15,4-12)
Ustalono, że wolno nawracać pogan, kiedy w danym mieście Żydzi nie przyjmą nauki Chrystusa Pana, oraz że nawróconym z pogaństwa nie należy narzucać obowiązku zachowania prawa mojżeszowego. Barnaba i Paweł udali się z tą wieścią do Antiochii: „Wysłannicy przybyli więc do Antiochii i zwoławszy lud, oddali list. Gy został odczytany, uradowali się jego pocieszającą treścią. (…) Paweł i Barnaba przebywali w Antiochii, nauczając i głosząc razem z wielu innymi słowo Pańskie.” (Dz 15,30-35)

Barnaba zamierzał wraz z Pawłem udać się w drugą podróż misyjną – do wszystkich miast, w których głosili słowo Pańskie. Doszło jednak do konfliktu, gdyż Paweł stanowczo sprzeciwił się, by w tej podróży brał udział Marek. Marek – kuzyn Barnaby – w czasie pierwszej wyprawy samowolnie ich opuścił, i nie brał udziału w ich pracy: „Zaostrzył się spór, tak iż oddalili się od siebie wzajemnie. Barnaba zabrał Marka i popłynął na Cypr.” (Dz 15,39)

Tu kończą się informacje o św. Barnabie. O jego popularności w pierwotnym chrześcijaństwie świadczą liczne apokryfy. Według podania miał pozostać na Cyprze jako pierwszy biskup i pasterz tej wyspy a około roku 60 ponieść śmierć męczeńską przez ukamienowanie. W odnalezionych w 488 r. relikwiach miał mieć na piersiach Ewangelię św. Mateusza, którą sam własnoręcznie dla swojego użytku przepisał. Jest patronem Florencji i Mediolanu, w którym według tradycji nauczał. Czczony jest także jako orędownik podczas kłótni, sporów, smutku oraz burz gradowych. Przedstawiany jest jako starszy mężczyzna z długą brodą w tunice i płaszczu albo w szatach biskupich, z ewangeliarzem, zwojem pergaminu, gałązką oliwną, halabardą lub modelem kościoła.

Wspomnienie św. Barnaby, Apostoła – dziś.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s