Piotr i Paweł

1

Piotr pochodzi z Betsaidy – miejscowości położonej nad Jeziorem Galilejskim. Właściwie ma na imię Szymon, imię Piotr otrzymuje od Jezusa przy pierwszym spotkaniu. Jego ojcem jest rybak galilejski, Jona (Jan). Pracują razem i Piotr nie od razu przystaje do uczniów. Dopiero po cudownym połowie ryb definitywnie zostaje przy Chrystusie. Wraz ze swoim bratem, Andrzejem.

Paweł rodzi się jako obywatel rzymski w Tarsie, ok. 8 roku po Chrystusie. Otrzymuje imię Szaweł (Saul) na cześć pierwszego i jedynego króla Izraela z rodu Beniamina, z którego pochodzi. Uczy się rzemiosła – tkania płótna namiotowego. Jako faryzeusz, w wieku ok. 20 lat udaje się do Jerozolimy, aby tam pogłębiać swoją wiedzę rabinistyczną. Nie zna Jezusa, jednak wie o chrześcijanach i szczerze ich nienawidzi. Asystuje przy męczeńskiej śmierci św. Szczepana.

Jezus bardzo wyraźnie wyróżnia Piotra wśród Apostołów. Piotr jest świadkiem wskrzeszenia córki Jaira, przemienienia na górze Tabor i konania w Getsemani. To on wyznaje jako pierwszy, że Jezus jest Mesjaszem i jemu jako pierwszemu Jezus myje stopy podczas ostatniej wieczerzy. To Piotr chodzi z Jezusem po wodzie, w Getsemani występuje z mieczem w Jego obronie i idzie za Nim aż na podwórze arcykapłana, gdzie trzykrotnie pod przysięgą się Go zapiera.

Szaweł dochodzi do wymaganej pełnoletności i otrzymuje od Sanhedrynu listy polecające do Damaszku (tam schroniła się spora liczba chrześcijan uciekających z Jerozolimy przed prześladowaniem). Blisko murów miasta spotyka Chrystusa. Powalony na ziemię i oślepiony, w jednej chwili pojmuje, że żył w błędzie. Że nauka, którą tak zaciekle zwalczał, jest prawdziwa. Że Chrystus nie jest zwodzicielem, lecz tak długo oczekiwanym i zapowiadanym Mesjaszem.

Po zmartwychwstaniu Jezus powierza Piotrowi najwyższą władzę w Kościele. Piotr jako pierwszy przemawia do tłumów w dzień Zesłania Ducha Świętego. Uzdrawia chromego i nawraca kilka tysięcy ludzi. Zakłada pierwszą gminę chrześcijańską w Jerozolimie. To on decyduje, że należy iść do pogan, i że od nawróconych z pogaństwa nie należy żądać wypełniania nakazów judaizmu. Staje się głównym obiektem nienawiści i prześladowań. Zostaje pojmany i ma być wydany Żydom na stracenie, jednak dzięki cudownej interwencji anioła Pańskiego uchodzi z życiem.

Po swoim nawróceniu Szaweł zostaje ochrzczony i już jako Paweł rozpoczyna nowe życie. Udaje się na pustkowie, gdzie przebywa kilka miesięcy i gdzie od nowa analizuje Stare Przymierze. Po powrocie do Damaszku, przez 3 lata nawraca jego mieszkańców. Udaje się następnie do Jerozolimy i przedstawia się Apostołom. Jest witany ze zrozumiałą rezerwą. Nastawienie Apostołów udaje się zmienić tylko dzięki Barnabie, który cieszy się wśród nich dużym uznaniem. Paweł, prześladowany ciągle przez zawiedzionych Żydów, musi uciekać do rodzinnego Tarsu.

Piotr po swoim uwolnieniu udaje się do Antiochii, gdzie zakłada swoją stolicę. Stamtąd wyrusza do Małej Azji i Koryntu, a następnie do Rzymu. Tam osiedla się na stałe. Pisze dwa listy, które wchodzą do kanonu ksiąg Nowego Testamentu. Drugi z listów redaguje prawdopodobnie już w więzieniu – pisze w nim o swojej rychłej śmierci. Przestrzega też wiernych przed zbyt dowolnym tłumaczeniem pism Pawła z Tarsu.

W Tarsie Paweł zostaje odnaleziony przez Barnabę. Razem udają się do Antiochii. Cieszą się tam wielkim powodzeniem, gdyż zwalniają pogan z prawa żydowskiego, żądając jedynie wiary w Chrystusa i odpowiednich obyczajów. Zostają oskarżeni przed Apostołami o wprowadzanie nowatorstwa. Podczas zwołanego specjalnie w tej sprawie soboru (49-50 r.), Apostołowie opowiadają się po stronie Pawła i Barnaby. To ich wspólne zwycięstwo. Od tej pory Paweł rozpoczyna swoje wielkie podróże. Przemierza obszary Syrii, Małej Azji, Grecji, Macedonii, Italii i prawdopodobnie Hiszpanii, zakładając wszędzie gminy chrześcijańskie. W swoich czterech podróżach, wyczerpujących i niebezpiecznych, pokonuje ok. 10 tys. km dróg morskich i lądowych. Do kanonu ksiąg Nowego Testamentu trafia 13 listów do gmin chrześcijańskich jego autorstwa.

Św. Piotr, pierwszy papież, Książę Apostołów, ponosi śmierć męczeńską na wzgórzu watykańskim. Na własną prośbę ma być ukrzyżowany głową w dół, gdyż czuje się niegodnym umierać na krzyżu jak Chrystus. Bazylika wystawiona na jego grobie staje się symbolem całego Kościoła Chrystusowego. Jest odwiedzana rocznie przez kilkanaście milionów pielgrzymów i turystów z całego świata. W czasie prac archeologicznych przeprowadzonych w latach 1940-1949, pod głównym ołtarzem bazyliki zostaje odnaleziony grób św. Piotra.

Św. Paweł, Apostoł Narodów, jako obywatel rzymski ponosi śmierć męczeńską od miecza. Ginie w miejscu zwanym Aquae Silviae za Bramą Ostyjską w Rzymie. Jego ciało zostaje złożone w posiadłości przy drodze Ostyjskiej, później jest przeniesione do katakumb. Po edykcie cesarza Konstantyna Wielkiego zostaje pochowane w miejscu męczeństwa, gdzie ku czci św. Pawła wystawiona zostaje bazylika.

Przez długi czas panuje opinia, że obaj Apostołowie ponieśli śmierć męczeńską tego samego dnia. Mimo, że obecnie nie ma co do tego pewności, ich święto obchodzi się razem dnia 29 czerwca, czyli dziś.

„W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem. Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości. który mi w owym dniu odda Pan, sprawiedliwy Sędzia, a nie tylko mnie, ale i wszystkim, którzy umiłowali pojawienie się Jego”.
(św. Paweł Apostoł)

„Krótko, jak mi się wydaje, wam napisałem przy pomocy Sylwana, wiernego brata, napominając i stwierdzając, że taka jest prawdziwa łaska Boża, w której trwacie. Pozdrówcie się wzajemnie pocałunkiem miłości! Pokój wam wszystkim, którzy trwacie w Chrystusie.”
(św. Piotr Apostoł)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s