Narodzenie Najświętszej Maryi Panny

14291739_1654072834921177_4524408796000141722_n

„Maryja nie jest modna.
Bez rzucających się w oczy gestów,
bez kazań,
bez wielkiego rozgłosu,
bez walki,
bez przelewu krwi,
tylko przez to, że całym swoim życiem odpowiedziała twierdząco na wezwanie Boga,
obdarzyła świat Chrystusem i wraz z Nim uratowała świat!
W pełnym blasku wieku elektroniki, automatyzacji, rakiet międzyplanetarnych…
Maryja przypomina ci o nieskończonej mocy
czystego oddania,
trwania w miłości,
gotowości wewnętrznej,
milczenia.”

Michel Quoist

Najdroższa Krew Jezusa Chrystusa

bb6071f597b8fe8b20bc471d8a9d5fdc1

Według tradycji Kościoła, lipiec jest miesiącem poświęconym szczególnemu kultowi Najdroższej Krwi Jezusa Chrystusa.

„Bóg w Jezusie ratuje nas przed śmiercią, uzdrawia ze zranień i chorób, uwalnia z uzależnień i zniewoleń złych duchów.
Jezus dla mnie podnosi Kielich Przymierza, które jest trwałe. On jest gwarancją tego, czego dokonał na Golgocie i przez wszystkie wieki aż do skończenia świata czyni na wszystkich ołtarzach na ziemi, nad którymi wznoszony jest Kielich z Drogocenną Krwią.
O błogosławiona Krwi Jezusowa, bądź uwielbiona we mnie i uzdrawiaj mnie z tego, co grzech we mnie zniszczył, bym w pełni uwielbiał Boga, naszego Ojca.”

„Żyć Ewangelią. Codzienna Ewangelia z rozważaniami. 2015”
Wydawnictwo Misjonarzy Krwi Chrystusa „Pomoc”
Częstochowa 2014

Piotr i Paweł

1

Piotr pochodzi z Betsaidy – miejscowości położonej nad Jeziorem Galilejskim. Właściwie ma na imię Szymon, imię Piotr otrzymuje od Jezusa przy pierwszym spotkaniu. Jego ojcem jest rybak galilejski, Jona (Jan). Pracują razem i Piotr nie od razu przystaje do uczniów. Dopiero po cudownym połowie ryb definitywnie zostaje przy Chrystusie. Wraz ze swoim bratem, Andrzejem.

Paweł rodzi się jako obywatel rzymski w Tarsie, ok. 8 roku po Chrystusie. Otrzymuje imię Szaweł (Saul) na cześć pierwszego i jedynego króla Izraela z rodu Beniamina, z którego pochodzi. Uczy się rzemiosła – tkania płótna namiotowego. Jako faryzeusz, w wieku ok. 20 lat udaje się do Jerozolimy, aby tam pogłębiać swoją wiedzę rabinistyczną. Nie zna Jezusa, jednak wie o chrześcijanach i szczerze ich nienawidzi. Asystuje przy męczeńskiej śmierci św. Szczepana.

Jezus bardzo wyraźnie wyróżnia Piotra wśród Apostołów. Piotr jest świadkiem wskrzeszenia córki Jaira, przemienienia na górze Tabor i konania w Getsemani. To on wyznaje jako pierwszy, że Jezus jest Mesjaszem i jemu jako pierwszemu Jezus myje stopy podczas ostatniej wieczerzy. To Piotr chodzi z Jezusem po wodzie, w Getsemani występuje z mieczem w Jego obronie i idzie za Nim aż na podwórze arcykapłana, gdzie trzykrotnie pod przysięgą się Go zapiera.

Szaweł dochodzi do wymaganej pełnoletności i otrzymuje od Sanhedrynu listy polecające do Damaszku (tam schroniła się spora liczba chrześcijan uciekających z Jerozolimy przed prześladowaniem). Blisko murów miasta spotyka Chrystusa. Powalony na ziemię i oślepiony, w jednej chwili pojmuje, że żył w błędzie. Że nauka, którą tak zaciekle zwalczał, jest prawdziwa. Że Chrystus nie jest zwodzicielem, lecz tak długo oczekiwanym i zapowiadanym Mesjaszem.

Po zmartwychwstaniu Jezus powierza Piotrowi najwyższą władzę w Kościele. Piotr jako pierwszy przemawia do tłumów w dzień Zesłania Ducha Świętego. Uzdrawia chromego i nawraca kilka tysięcy ludzi. Zakłada pierwszą gminę chrześcijańską w Jerozolimie. To on decyduje, że należy iść do pogan, i że od nawróconych z pogaństwa nie należy żądać wypełniania nakazów judaizmu. Staje się głównym obiektem nienawiści i prześladowań. Zostaje pojmany i ma być wydany Żydom na stracenie, jednak dzięki cudownej interwencji anioła Pańskiego uchodzi z życiem.

Po swoim nawróceniu Szaweł zostaje ochrzczony i już jako Paweł rozpoczyna nowe życie. Udaje się na pustkowie, gdzie przebywa kilka miesięcy i gdzie od nowa analizuje Stare Przymierze. Po powrocie do Damaszku, przez 3 lata nawraca jego mieszkańców. Udaje się następnie do Jerozolimy i przedstawia się Apostołom. Jest witany ze zrozumiałą rezerwą. Nastawienie Apostołów udaje się zmienić tylko dzięki Barnabie, który cieszy się wśród nich dużym uznaniem. Paweł, prześladowany ciągle przez zawiedzionych Żydów, musi uciekać do rodzinnego Tarsu.

Piotr po swoim uwolnieniu udaje się do Antiochii, gdzie zakłada swoją stolicę. Stamtąd wyrusza do Małej Azji i Koryntu, a następnie do Rzymu. Tam osiedla się na stałe. Pisze dwa listy, które wchodzą do kanonu ksiąg Nowego Testamentu. Drugi z listów redaguje prawdopodobnie już w więzieniu – pisze w nim o swojej rychłej śmierci. Przestrzega też wiernych przed zbyt dowolnym tłumaczeniem pism Pawła z Tarsu.

W Tarsie Paweł zostaje odnaleziony przez Barnabę. Razem udają się do Antiochii. Cieszą się tam wielkim powodzeniem, gdyż zwalniają pogan z prawa żydowskiego, żądając jedynie wiary w Chrystusa i odpowiednich obyczajów. Zostają oskarżeni przed Apostołami o wprowadzanie nowatorstwa. Podczas zwołanego specjalnie w tej sprawie soboru (49-50 r.), Apostołowie opowiadają się po stronie Pawła i Barnaby. To ich wspólne zwycięstwo. Od tej pory Paweł rozpoczyna swoje wielkie podróże. Przemierza obszary Syrii, Małej Azji, Grecji, Macedonii, Italii i prawdopodobnie Hiszpanii, zakładając wszędzie gminy chrześcijańskie. W swoich czterech podróżach, wyczerpujących i niebezpiecznych, pokonuje ok. 10 tys. km dróg morskich i lądowych. Do kanonu ksiąg Nowego Testamentu trafia 13 listów do gmin chrześcijańskich jego autorstwa.

Św. Piotr, pierwszy papież, Książę Apostołów, ponosi śmierć męczeńską na wzgórzu watykańskim. Na własną prośbę ma być ukrzyżowany głową w dół, gdyż czuje się niegodnym umierać na krzyżu jak Chrystus. Bazylika wystawiona na jego grobie staje się symbolem całego Kościoła Chrystusowego. Jest odwiedzana rocznie przez kilkanaście milionów pielgrzymów i turystów z całego świata. W czasie prac archeologicznych przeprowadzonych w latach 1940-1949, pod głównym ołtarzem bazyliki zostaje odnaleziony grób św. Piotra.

Św. Paweł, Apostoł Narodów, jako obywatel rzymski ponosi śmierć męczeńską od miecza. Ginie w miejscu zwanym Aquae Silviae za Bramą Ostyjską w Rzymie. Jego ciało zostaje złożone w posiadłości przy drodze Ostyjskiej, później jest przeniesione do katakumb. Po edykcie cesarza Konstantyna Wielkiego zostaje pochowane w miejscu męczeństwa, gdzie ku czci św. Pawła wystawiona zostaje bazylika.

Przez długi czas panuje opinia, że obaj Apostołowie ponieśli śmierć męczeńską tego samego dnia. Mimo, że obecnie nie ma co do tego pewności, ich święto obchodzi się razem dnia 29 czerwca, czyli dziś.

„W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem. Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości. który mi w owym dniu odda Pan, sprawiedliwy Sędzia, a nie tylko mnie, ale i wszystkim, którzy umiłowali pojawienie się Jego”.
(św. Paweł Apostoł)

„Krótko, jak mi się wydaje, wam napisałem przy pomocy Sylwana, wiernego brata, napominając i stwierdzając, że taka jest prawdziwa łaska Boża, w której trwacie. Pozdrówcie się wzajemnie pocałunkiem miłości! Pokój wam wszystkim, którzy trwacie w Chrystusie.”
(św. Piotr Apostoł)

Barnaba

4c6b7f8e771080fd71ea3c2e14f124e02

Barnaba urodził się na Cyprze w żydowskiej rodzinie w pokoleniu Lewiego. Właściwe miał na imię Józef, przydomek Barnaba nadali mu Apostołowie: „Józef, nazwany przez Apostołów Barnabas, to znaczy Syn Pocieszenia, lewita rodem z Cypru, sprzedał ziemię, którą posiadał, a pieniądze przyniósł i złożył u stóp Apostołów.” (Dz 4, 36-37)

O tym, że cieszył się wśród nich dużym uznaniem świadczy fakt, że to dopiero za jego wstawiennictwem Apostołowie uwierzyli w nawrócenie św. Pawła: „Kiedy [Paweł] przybył do Jeruzalem, próbował przyłączyć się do uczniów, lecz wszyscy bali się go, nie wierząc, że jest uczniem. Dopiero Barnaba przygarnął go i zaprowadził do Apostołów, i opowiedział im, jak w drodze [Szaweł] ujrzał Pana, który przemówił do niego, i z jaką siłą przekonania występował w Damaszku w imię Jezusa.” (Dz 9, 26-27)

Kiedy do uszu Kościoła w Jerozolimie dotarła wieść o licznych nawróceniach w Antiochii, wysłano tam właśnie Barnabę: „Gdy on przybył i zobaczył działania łaski Bożej, ucieszył się i zachęcał, aby całym sercem wytrwali przy Panu; był bowiem człowiekiem dobrym i pełnym Ducha Świętego i wiary. Pozyskano wtedy wielką rzeszę dla Pana. Udał się też do Tarsu, aby odszukać Szawła. A kiedy go znalazł, przyprowadził do Antiochii i przez cały rok pracowali razem w Kościele, nauczając wielką rzeszę ludzi. W Antiochii też po raz pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami.” (Dz 11,21b-26)

Razem ze św. Pawłem Barnaba udał się w pierwszą podróż misyjną na Cypr, a stamtąd do Azji Mniejszej. Na Cyprze przyczynili się do nawrócenia namiestnika wyspy, Sergiusza Pawła. W Perge i Ikonium przemawiali tak, że wielka liczba Żydów i pogan uwierzyła. W Listrze uzdrowili człowieka chromego: „Na widok tego, co uczynił Paweł, tłumy zaczęły wołać po likaońsku: „Bogowie przybrali postać ludzi i zstąpili do nas!”. Barnabę nazwali Zeusem, a Pawła Hermesem, gdyż głównie on przemawiał. A kapłan Zeusa, który miał świątynię przed miastem, przywiódł przed bramy woły i przyniósł wieńce, i chciał z tłumem złożyć [im] ofiarę. Na wieść o tym Apostołowie Barnaba i Paweł rozdarli szaty i rzucili się w tłum, krzycząc: „Ludzie, co wy robicie! My także jesteśmy ludźmi, podobnie jak wy podlegamy cierpieniom. Nauczamy was, abyście odwrócili się od tych marności do Boga żywego!” (Dz 14, 11-15)
Zawiedziony tłum od entuzjazmu przeszedł do wściekłości. Podburzeni przez Żydów z Ikonium poganie omal nie pozbawili Apostołów życia.

Kiedy doszło do niemałych sporów co do kierunku działania wobec nawróconych pogan, Barnaba z Pawłem udali się do gminy jerozolimskiej: „Kiedy przybyli do Jeruzalem, zostali przyjęci przez Kościół, Apostołów i starszych. Opowiedzieli też, jak wielkich rzeczy Bóg przez nich dokonał. Lecz niektórzy nawróceni ze stronnictwa faryzeuszów oświadczyli: „Trzeba ich [pogan] obrzezać i zobowiązać do przestrzegania Prawa Mojżeszowego. Zebrali się więc Apostołowie i starsi, aby rozpatrzyć tę sprawę (…) a potem słuchali opowiadania Barnaby i Pawła o tym, jak wielkich cudów i znaków dokonał Bóg przez nich wśród pogan.” (Dz 15,4-12)
Ustalono, że wolno nawracać pogan, kiedy w danym mieście Żydzi nie przyjmą nauki Chrystusa Pana, oraz że nawróconym z pogaństwa nie należy narzucać obowiązku zachowania prawa mojżeszowego. Barnaba i Paweł udali się z tą wieścią do Antiochii: „Wysłannicy przybyli więc do Antiochii i zwoławszy lud, oddali list. Gy został odczytany, uradowali się jego pocieszającą treścią. (…) Paweł i Barnaba przebywali w Antiochii, nauczając i głosząc razem z wielu innymi słowo Pańskie.” (Dz 15,30-35)

Barnaba zamierzał wraz z Pawłem udać się w drugą podróż misyjną – do wszystkich miast, w których głosili słowo Pańskie. Doszło jednak do konfliktu, gdyż Paweł stanowczo sprzeciwił się, by w tej podróży brał udział Marek. Marek – kuzyn Barnaby – w czasie pierwszej wyprawy samowolnie ich opuścił, i nie brał udziału w ich pracy: „Zaostrzył się spór, tak iż oddalili się od siebie wzajemnie. Barnaba zabrał Marka i popłynął na Cypr.” (Dz 15,39)

Tu kończą się informacje o św. Barnabie. O jego popularności w pierwotnym chrześcijaństwie świadczą liczne apokryfy. Według podania miał pozostać na Cyprze jako pierwszy biskup i pasterz tej wyspy a około roku 60 ponieść śmierć męczeńską przez ukamienowanie. W odnalezionych w 488 r. relikwiach miał mieć na piersiach Ewangelię św. Mateusza, którą sam własnoręcznie dla swojego użytku przepisał. Jest patronem Florencji i Mediolanu, w którym według tradycji nauczał. Czczony jest także jako orędownik podczas kłótni, sporów, smutku oraz burz gradowych. Przedstawiany jest jako starszy mężczyzna z długą brodą w tunice i płaszczu albo w szatach biskupich, z ewangeliarzem, zwojem pergaminu, gałązką oliwną, halabardą lub modelem kościoła.

Wspomnienie św. Barnaby, Apostoła – dziś.

Wielka Noc

„Oto są bowiem święta paschalne,
w czasie których zabija się prawdziwego Baranka,
a Jego krew poświęca domy wierzących.
Jest to ta sama noc,
w której niegdyś ojców naszych, synów Izraela,
wywiodłeś z Egiptu i przeprowadziłeś suchą nogą przez Morze Czerwone.
Jest to zatem ta noc,
która światłem ognistego słupa rozproszyła ciemności grzechu,
a teraz ta sama noc
uwalnia wszystkich wierzących w Chrystusa na całej ziemi
od zepsucia pogańskiego życia i od mroku grzechów,
do łaski przywraca i gromadzi w społeczności świętych.
Tej właśnie nocy Chrystus skruszywszy więzy śmierci,
jako zwycięzca wyszedł z otchłani.
Nic by nam przecież nie przyszło z daru życia,
gdybyśmy nie zostali odkupieni.

O, zaiste błogosławiona noc,
jedyna, która była godna poznać czas i godzinę zmartwychwstania Chrystusa.
O tej to nocy napisano: a noc jako dzień zajaśnieje,
oraz: noc będzie mi światłem i radością.
Uświęcająca siła tej nocy oddala zbrodnie,
z przewin obmywa,
przywraca niewinność upadłym, a radość smutnym,
rozprasza nienawiść,
usposabia do zgody
i ugina potęgi.”

(Exsultet)

Wielki Post

…czyli 40 powodów do uśmiechu…

„Czyż to jest post, jaki Ja uznaję,
dzień, w którym się człowiek umartwia?
Czy zwieszanie głowy jak sitowie
i użycie woru z popiołem za posłanie –
czyż to nazwiesz postem
i dniem miłym Panu?

Czyż nie jest raczej postem, który Ja wybieram:
rozerwać kajdany zła,
rozwiązać więzy niewoli,
wypuścić na wolność uciśnionych
i wszelkie jarzmo połamać;
dzielić swój chleb z głodnym,
do domu wprowadzić biednych tułaczy,
nagiego, którego ujrzysz, przyodziać
i nie odwrócić się od współziomków.” ?

Iz 58,5-12